In 2022, na het afronden van mijn opleiding tot psychotherapeut, maakte ik een pelgrimstocht van Porto naar Santiago de Compostella om ook in fysieke zin mijn ontwikkeling te markeren. Kort na de oversteek van Portugal naar Spanje over de Mino, ontmoette ik een Londenaar die me vertelde over een zogeheten “Watershed”.

Een watershed is in geografische zin een gebied waarvan al het regenwater naar één bepaald punt stroomt, zoals een rivier of meer. Het concept is echter ook een krachtige metafoor voor overgangen en verandering in ons leven. Watershed kan symbool staan voor de momenten in ons leven waarop oude patronen worden losgelaten en nieuwe wegen worden ingeslagen. Het markeert de grens tussen het bekende en het onbekende, tussen het verleden en de toekomst. Hoewel een watershed een duidelijke scheidslijn vormt tussen verschillende stroomgebieden, benadrukt het ook de verbondenheid van al het water dat uiteindelijk samenkomt. Dit weerspiegelt hoe ogenschijnlijke afscheidingen in het leven soms juist leiden tot eenheid.

Een psychotherapeutisch proces kan mijns inziens werken als een watershed. Het blijft fascinerend voor mij hoe inzichten, gevoelens, herinneringen, en lichamelijke signalen, zelfs na jaren, kunnen samenkomen in een doorvoelde verandering. Hoe het een belangrijke verschuiving teweeg kan brengen in je wezen en in je overtuigingen, en daarmee ook in je gedrag in het hier-en-nu. Psychotherapie gaat over hoe het contact met een ander een hernieuwd contact met jezelf mogelijk kan maken.